Nieuws
NH’63 Rondreisjury op bezoek bij
Film- en Videoclub Aalsmeer & KLM Cameraclub
Maandag 28 maart ontvingen wij de NH’63 juryleden Kees Tervoort (voorzitter), Niek Mannes en Gerard Swets voor de jaarlijkse beoordeling van de op dat moment beste films van beide clubs. Het was een stevig programma aan films. Zo op het eerste gezicht redelijk te doen qua projectietijd maar naarmate de avond vorderde bleek dat de jury er een hele kluif aan had. Het werd een lange nachtelijke avond. Met respect naar de juryleden en de leden van de KLM en Aalsmeer die bleven volharden tot voorzitter Kees Tervoort z´n laatste volzinnen had uitgesproken. En het moet gezegd: dat kan hij als een van de besten.
Filmbeoordeling
Film- en Videoclub Aalsmeer
Film 1.“In de huid van” - Groepsfilm.
Strekking:
Het laten zien wat de Lotusgroep is en wat ze doen.
Verhaalstructuur:
De film laat voornamelijk een interview zien met een lotusvrijwilligster. Een fraaie intro, met vervolgens het interview, onderbroken met veel foto´s. De jury had graag de praktijk meer uitgediept gezien. De grote hoeveelheid aan foto's maakt de film vlak.
Filmische vormgeving:
De intro is mooi. Dat wekt verwachtingen. Goede close ups. De camerastandpunten bij het interview zijn niet goed gekozen. De interviewer is groter dan de lotus vrijwilligster. Dat haalt de dynamiek er uit.
Het geluid is prima verzorgd evenals de gekozen muziek aan het eind. De muziek onder de val van de trap is niet passend. De bekende tune uit: `Once Upon A Time In the West` van Ennio Morricone roept andere associaties op. Hiermee moet je qua keuze voorzichtig zijn.
Samenvatting:
Een interessante film, boeiend onderwerp. Teveel gepraat en te weinig actie.
Waardering: 270 punten. Brons.
Film 2. “The Maestro” – Groepsfilm.
Strekking:
Kleding wordt onterecht weggegooid. Heel vervelend.
Verhaalstructuur:
Chronologische opbouw van het verhaal. Hoofdrolspeler Kees achter de computer. Geen tekst. Het beeld maakt alles duidelijk. Prima. Vooral de wisselende scherpteverlegging is mooi.
Het 1e wendingspunt wanneer het jacquet wordt weggegooid is toch wel een beetje ongeloofwaardig. Hier wordt al een beetje de clou weggegeven. Bij het tweede wendingspunt wordt helemaal de clou weggeven als de man verteld dat zijn vrouw de schaar erin heeft gezet. Dat is jammer.
Filmische vormgeving:
De vormgeving van de film is mooi. Het camerawerk is goed. Vooral de lange camera inzoom van de buurman die de zak meeneemt. De montage is vlot. Het spel is redelijk. Dat de film wat mankementen heeft is puur een scenario kwestie.
De jury vroeg zich verder nog af of de dirigent een musicus was of dirigent? De geluidmix was prima.
Samenvatting:
Een leuke speelfilm waarbij de plot jammer genoeg te vroeg is weggeven.
Waardering: 211 punten. Zilver.
Film 3. “Atacama in Chili” van Susan Griekspoor.
Strekking:
Overzicht van een vakantie in een ongebruikelijk landschap.
Verhaalstructuur:
Een typisch reisverslag wat begint met een prettig overzichtkaartje. De voice over begeleid ons in een chronologisch verslag. We krijgen heel veel informatie. De voice over gaat soms over de titels heen. Mannen kunnen geen twee dingen tegelijk. Lezen, kijken en luisteren is teveel voor hen.
Het reisverslag is relevant. Er is goed onderzoek toegepast
Filmische vormgeving:
De montage is leuk en vlot. De live dialoog van de medereizigers geeft de goede sfeer van het gezelschap weer. Hier en daar zit er wat teveel windgeruis. Verder is het geluid goed. Soort muziek is passend gekozen. De live band in Santiago is prima opgenomen met mooie beelden.
Samenvatting:
Een fraai reisverslag van een boeiend gebied.
Waardering: 218 punten. Zilver.
Film 4. “Een ongenode gast” – Goepsfilm.
Strekking:
Hoe krijg je ze de deur uit.
Verhaalstructuur:
De intro in parallelmontage is uitstekend. Een goed scenario is de basis voor deze leuke speelfilm. Een prima wending om de gasten naar 800 vakantiefoto´s te laten kijken is verrassend. In de regie zijn echter wat tekortkomingen te zien. Waarom een schaal met 4 gebakjes, verwachten ze toch bezoek? Wel mooi in beeld gebracht.
Filmische vormgeving:
Verrassend om een film met close ups te beginnen. De raamgordijn scene is leuk. Het geluid is goed. Op het acteerwerk is wel het een en ander aan te merken. De bankscene is te statisch. Wanneer een vrouw tot een romantisch avondje wil komen kijkt ze beslist niet streng. En of de man het er mee eens is valt ook nog maar te bezien. Ze moest hem er zowat met zijn haren bijslepen. Daar had meer van gemaakt kunnen worden. Het zwalkende stel buiten was de jury niet geheel duidelijk.
Samenvatting:
Een heel leuke speelfilm met een fantastische clou. Deze zie je niet aankomen. Regie en spel te statisch.
Waardering: 211 punten. Zilver.
Film 5.“Een eindje om” van Henk Westerhof.
Strekking:
Een endje om.
Verhaalstructuur:
Een documentaire film over de techniek van de watermolen. Een mooie verhullende titel. Iets anders lijken te zeggen wat je erg duidelijk in de film gewaar wordt. Een “endje” is hier een wiekomloop van de molen. Een mooie intro met vervolgens een prachtige kwaliteit aan beelden van het landschap. Je krijgt er zin in.
Een adequate voortgang naar de molen en de techniek. De structuur is goed van opbouw. Leuk te zien dat de molenaar ook oog heeft voor de natuur met zijn uitleg over het meerkoetennest. Geeft een goede indruk van de molenaar als mens en natuurliefhebber.
Filmische vormgeving:
Van de techniek in en rond de molen zijn mooie shots gemaakt. Prachtig beeld van het wormwiel. (mogelijk iets te lang) maar wel mooi. Close ups laten mooie details zien.
Het commentaar komt over als een bescheiden stem. Dringt zich niet op. Er is hier en daar wat geruis maar niet storend. Het blijft goed verstaanbaar. Mooie muziek geeft een goede ondersteuning waar nodig. Lekkere vlotte montage.
Samenvatting:
Alles is gezegd. Een prima film.
Waardering: 227 punten. Zilver plus en een nominatie.
KLM Cameraclub
Film 1. “Het laatste bloemencorso” van Henk v.d., Linden.
Strekking:
Registratie van een bloemencorso.
Verhaalstructuur:
Een impressie van een voorbijtrekkend bloemencorso. Niet meer dan dat. Alle praalwagens trekken voorbij waarbij de verschillende ondertitels laten zien wie de makers zijn. Veel wijzer worden we niet.
Filmische vormgeving:
De camera is statisch weliswaar keurig op statief. De beelden zijn strak. Hier en daar wordt een inzoom of uitzoom gemaakt ter afwisseling. Behalve bij de paaldanseres die wat speciale aandacht van de cameraman kreeg.
De specifieke bijpassende muziekkeuze bij elke praalwagen maakt de film als geheel wat brokkelig.
Samenvatting:
Voor de kijker een wat fragmentarische film. Een film moet meer zijn dan dat.
Waardering: 188 punten. Brons
Film 2. “Hody oogstfeest” van Co Dop.
Strekking:
Het dorp Hody in Tsjechië maakt zich op voor een feest. Een impressie.
Verhaalstructuur:
Jonge meisjes worden feestelijk aangekleed terwijl gelijkertijd in het dorp de mannen een groet paal aan het plaatsen zijn. Een dorp maakt zich op voor het oogstfeest.
Wie zijn die meisjes? Welke rol spelen zij in het geheel? Dat wordt niet aangeboden. Er is te weinig samenhang in het geheel.
Filmische vormgeving:
De titel stond erg kort. De muziek is fragmentarisch onder de film gemonteerd. Veel dansgroepen, ieder met eigen muziek maakt het niet tot een geheel. De muziek van Dvorák is goed gekozen.
Samenvatting:
Een leuke impressie. Als kijkspel had er meer in gezeten.
Waardering: 203 punten. Brons +
Film 3. “Koestermonumentje” – Groepsfilm.
Strekking:
Een reportage van een workshop om kinderen zelf een koestermonumentje te laten maken.
Verhaalstructuur:
De kunstenares introduceert zichzelf en vertelt hoe in samenwerking met Merel (docente) kinderen in de klas een koestermonumentje gaan maken. Wie Merel is wordt met een foto duidelijk gemaakt. Waarom met een niet fraaie foto? Merel komt veelvuldig voor in de film.
(klein stijlbreukje) Met de te lange introductiebeelden in de tuin worden wij als kijker op een verkeerd been gezet.
Filmische vormgeving:
Wanneer de film op gang komt en we Merel aan het werk zien met de kinderen weten we waar het over gaat. Fraaie close ups maken het tot een boeiend geheel. De dialogen zijn goed verstaanbaar. De achtergrondmuziek heeft in dit geval weinig waarde.
Samenvatting:
Kunst met de paplepel ingegoten.
Waardering: 210 punten. Zilver
Film 4. “Mykulov” van Co Dop.
Strekking:
Oogstfeest in Tsjechië.
Verhaalstructuur:
We zien min of meer dezelfde film, maar dan vanuit een ander dorp. Ook hier een impressie van een oogstfeest. Er is weinig uitleg. Kennelijk heeft het dorp minder te besteden. De boom is vele malen kleiner. (grapje van Kees)
We zien verschillende personen. De pastoor is herkenbaar. Anderen niet. We zien onder andere een vrouw iets zeggen in de microfoon. Wie is die vrouw? Voegt zij iets toe aan de film. Nee, laat dat dan weg. De dansgroepen zagen er leuk en kleurig uit.
Filmische vormgeving:
De dansgroepen hadden ieder hun eigen geluid. Dit geeft een fragmentarisch en rommelig geheel. Het toepassen van inserts had het geheel qua kijkspel beter gemaakt.
Samenvatting:
Op zich een sprankelend kijkspel, doch door een gebrek aan informatie, afwisseling in beeld blijf je als kijker onbevredigend achter.
Waardering: 197 punten. Brons
Film 5. “Liefde op een laag pitje” – Groepsfilm.
Strekking:
Je mag als man ook niks.
Verhaalstructuur:
Er wordt een cake gebakken. De baklucht brengt een doodzieke man op bed tot leven. Met alle restjes energie die nog in hem zitten kruipt hij zijn bed uit en baant zich een weg naar het aanrecht. Daar wacht de beloning. Een heerlijk stuk vers gebakken cake.
Er zit een goede wending in de film. De geur van de cake en de gevolgen zijn prima in beeld gebracht.
Filmische vormgeving:
Het camerawerk is afwisselend. Mooie shots van de voeten vanonder het bed en de kruipende man. De regie had wat strakker en feller in het acteren gekund. Vooral het eind met de tik op de vingers had er dichter op gemoeten.
De jury meent de film qua idee eerder gezien te hebben in Terneuzen. Het zou dus gaan om een bekende grap, wat afbreuk doet aan de originaliteit. Dat is jammer.
Waardering: 204 punten. Brons +
Na afloop van deze voor iedere filmer(s) waardevolle beoordelingen nam de voorzitter van Aalsmeer namens beide clubs het woord. Hij maakte het kort. Kort vanwege de tijd, maar dankbaar voor de uitgebreide wijze waarop de jury zich van haar taak heeft gekweten. De presentjes waren dan ook meer dan verdiend.
Een leerzame avond werd afgesloten met de wetenschap dat volgend jaar nog beter gekeken dient te worden naar lengte en hoeveelheid van films in relatie naar de tijd die een jury nodig heeft om de eerste indrukken te noteren en het daarop volgende beraad om tot een goede gefundeerde formulering van de waarderingen te komen.
Gerard van Schie
Nieuws
Videomontage met de computer (Magix)Er komen twee avonden waarin we uit de doeken doen hoe het werken met Magix gaat en wat de diverse mogelijkheden zijn.
De avonden hebben een cursus-achtig karakter. We werken met de nieuwste versie van Magix (versie 17), waarbij het programma op het scherm wordt geprojecteerd.
De avonden worden gehouden op maandag 14 en 21 februari (volgende clubavond en de week erop).
Deze avonden zijn zowel bedoeld voor onze leden, als voor belangstellenden van buitenaf.
Ook mensen die eerder een videocursus volgden en het onderdeel Videomontage nog eens willen herhalen zijn uiteraard van harte welkom.
(Overigens zijn er voor niet-leden bescheiden kosten aan verbonden, o.a. vanwege de kosten van extra zaalhuur en materialen).
Niet leden vragen we zich even op te geven bij onze secretaris: dick.vandermeulen@caiway.nl
Met vriendelijke groet,
Henk Westerhof
Daan Stuurwold
Filmen op de vierkante meter
Tijdens een van de clubavonden werd ’t Anker aan de Oosteinderweg door leden van de videoclub Aalsmeer gedeeltelijk omgebouwd tot filmstudio. Meters kabels, filmlampen, microfoons en videocamera’s werden in stelling gebracht om voor het opdrachtfestival van de Federatie van Audiovisuele filmamateurs in Noord Holland opnamen te maken voor twee zestig secondenfilms.
Voor de eerste film op het thema “Anno nu” werd een scenario geschreven naar een column van tv journaliste Sandra Schuurhof. De uit Aalsmeer afkomstige actrices Thea van Zwieten en Diede Daalman vertolkten de rol van moeder en dochter in een verhalende dialoog waarvan de strekking een vette knipoog geeft naar het gebruik van internet.
Het werd een drukke werkavond voor de leden van de videoclub. De taken waren verdeeld. Van man met de klap tot geluidhengelaar en cameraman. Iedereen had z’n taak gekregen van regisseur Gerard van Schie, tevens voorzitter van deze club enthousiaste filmers. Net als bij de professionals werden er bloopers gescoord en scènes moesten meerdere keren worden over gedaan omdat het geluid ernstig werd gestoord door laag overkomende vliegtuigen richting het naburige Schiphol.
Voor de tweede film met het thema “Jaloezie” werden alle registers opengetrokken. Lia van Zwieten en John van der Weerdt speelden alsof ze het ruziemaken hadden uitgevonden. Je zou er ook nijdig van worden als je denkt lekker met je vriend een avondje uit te gaan en een voor jou onbekende dame is wel erg close aan het flirten met je vriend. Wie geeft er hier dan uitleg, of vlieg je er zelf op af?
De scènes werden professioneel in opvolgende takes genoteerd. Tijdens de nabewerking in de montage een goed hulpmiddel om de goedgekeurde opnamen te kunnen opzoeken. Er werden foto’s gemaakt in en rond de set, en met extra camera’s maakten andere clubleden opnamen die voor de making of gebruikt zullen gaan worden.
“Filmers zijn over het algemeen individualisten. Bij de professionals heeft iedereen zijn specialiteit vanuit zijn opleiding. Bij filmamateurs werkt dat niet zo. Zij zijn soms camera en geluidsman tegelijk en ook niet te beroerd om met lampen en kabels te lopen slepen. Het met elkaar werken aan dergelijke projecten is de slagroom op de taart.” aldus de voorzitter.
Het Noord Hollandse opdrachtfestival wordt onder auspiciën van NH’63 en de landelijke federatie voor filmamateurs NOVA gehouden op zondag 28 november in de grote zaal van Partycentrum “La Brëche” in Wormerveer.
Moeizame start Clubfestival 2010
Maandag 10 mei.
Programma’s, oorkondes, stembriefjes en juryformulieren uitgeprint. Prijzen, mooie flessen wijn voor de jury en een bloementje gekocht. Zo zat de rond de klok van acht de jury
standby achter de tafel.
Het feest kon beginnen. Tja, en dan laat de techniek je in de steek. Geen geluid. Met vereende krachten werd naar een oplossing gezocht om enige klanken de zaal in te krijgen. Een “must” natuurlijk omdat het doofstomme filmtijdperk al heel lang achter ons ligt.
Ze zeggen wel eens dat onder “druk” de grootste prestaties worden geleverd. Nou hier werd het voorbeeld aardig in praktijk gebracht. Met “teamspirit” van de bovenste plank kwamen na een half uur ineens de mooiste tonen uit de boxen. Ik heb van m’n leven nog nooit een dergelijk fraai muziekstuk gehoord. Eindelijk ….we konden van start.
Zeven films lagen klaar voor vertoning. Voorwaar een prima aantal, maar de diversiteit aan inzenders had wat mij betreft groter gemogen. Wel een programma waarin toch nog drie verrassende nieuwe films aanwezig waren. Dat geeft zo’n avond toch een extra tintje.
De uit drie heren bestaande jury, afkomstig van videoclub “De Ronde Venen” waren:
Jacques van der Sluis, Ton Boxhoorn en Jaap Romeijn. Leuk om te vernemen dat Jacques en Jaap ooit nog lid van onze club zijn geweest. De moeizame start van de avond vond bij de jury gelukkig begrip. Tenslotte draait de tijd wel door en werd het voor hen hard werken om toch op een redelijk tijdstip met de jurywaardering te komen. Petje af.
Er was dit jaar voor gekozen om bij wijze van proef de jury te verzoeken van de vertoonde films voornamelijk de sterke en zwakke punten te benoemen. Natuurlijk kan dit niet zonder ook een beoordeling op te nemen ten aanzien van verhaalstructuur maar het heeft een iets andere en minder strenge benadering. Geen benoeming van puntentotalen, alleen het aanwijzen van de prijswinnaars. Deze wijze van jureren was enkele weken daarvoor al succesvol toegepast bij de Noordwijkse Film-en Videoclub.
Samenvatting van het juryberaad:
Film 1. “Licht in de duisternis”, een clubproductie
De titel van deze film dekt de lading. Een origineel idee om een film met dit thema te maken.
Er waren veel avondopnamen te zien die er qua belichting goed uit zagen.
De film was wat fragmentarisch van opzet. De inleiding werkte niet helemaal goed om de film neer te zetten. De verschillende voice-overs waren duidelijk maar de verhaallijn qua tekst was onduidelijk.
Samenvatting: Een aardige film over het thema “licht”
Film 2. “Spelen met licht”, een clubproductie
Goede opzet en intro van de film naar het hoofdthema: “het interview”. Veel afwisseling in kader met totaal, half totaal en close-ups. Dit maakt een film levendig en spannend om naar te kijken. Er is op de automaat gefilmd waardoor de scherpte regelmatig zoekende was. Dit deed afbreuk aan de beeldkwaliteit. Er waren ook enkele onderbelichte shots die weggelaten hadden kunnen worden. De geluidmix was matig tot zwak. De aftiteling bleek moeilijk te lezen. Dit had waarschijnlijk te maken met de letterkeuze.
Samenvatting: Een aardige film met een leuk onderwerp om naar te kijken.
Film 3. “Rechtvaardige onder de volkeren”, van Gerard van Schie
De film start met een mooie intro en set-up tot het onderwerp. De emotie in deze film is goed gevangen. De historische beelden zijn goed gedoseerd toegepast in de montage.
Er zijn zwakke momenten in de montage waar close-ups overgaan in weer een close-up. De jury had een meningsverschil over de wijze hoe de namen van de onderduikers in beeld werden gebracht. Was dit functioneel of afleidend?
Samenvatting: Een mooi op integere wijze gebracht filmdocument.
Film 4. “In repetitie voor AVONDBEURT”, van Gerard van Schie
Goede casting van de acteurs. Strakke spelregie en prima acteerwerk. Technisch een goede afwisseling in kadrering toegepast. De belichting was sfeervol en passend. Hoewel de jury het daarover niet helemaal eens was. Het geluid was van goed niveau.
De cameravoering was een enkele keer wat onrustig met hier en daar een scheef beeld.
Samenvatting: Een film over een repetitie van een toneelstuk met een verrassende wending.
Film 5. “Beren spotten in Alaska”, van Susan Griekspoor
Fraaie natuuropnamen met prima verzorgde informatie. De geleende beelden vielen niet op in de montage. Goede cameravoering.
Het duurde wel wat lang voordat er beren te zien waren. De titel deed anders vermoeden.
Samenvatting: Een prima verzorgde reisreportage.
Film 6. “De verrassing”, van Susan Griekspoor
Een goede kort gesneden montage op zeer passende muziek. Het verhaal kent een goede opbouw naar de climax. Mooie beelden in de cockpit. Vooral het shot waarbij de copiloot omkijkt waar je als kijker meekrijgt dat hij blij is met zijn verrassende cadeau.
Er zaten een paar springers in de film die mogelijk te verwijderen zijn. Jammer dat de gesprekken moeilijk zijn te verstaan.
Samenvatting: Een verrassende reportage van een gekregen vliegles in uitvoering.
Film 7. “Een endje om”, van Henk Westerhof
Een informatieve film waarbij een toch wel vaak uitgekauwd onderwerp op een frisse originele manier werd gebracht. De beelden waren passend en werden ondersteund door een prima voice-over met een uitgebalanceerd verhaal.
De shots waarin de oudheid van de molen werden weergegeven waren niet geloofwaardig. Hier is meer van te maken. Het geluid was over het algemeen goed verzorgd, behalve het interview met de molenaar. Hier had een andere locatie bij de molen gekozen moeten worden.
Samenvatting: Een verrassend document met leerzame informatie.
Na dit gedegen jurycommentaar maakte jurywoordvoerder Jacques 
van der Sluis de prijswinnende films bekend.
1e prijs en winnende film voor de “Zilveren Camera”:
“Rechtvaardige onder de volkeren” van Gerard van Schie
2e prijs en winnende film voor de Daan Offerman trofee:
“Een endje om”van Henk Westerhof
De geluidsprijs voor de film met de beste geluidmix ging naar:
“Rechtvaardige onder de volkeren” van Gerard van Schie
Zoals gebruikelijk werd door alle aanwezigen gestemd wie zij de beste film van de avond vonden. Deze zaalwisseltrofee in de vorm van een “Zilveren roos” ging met ongeveer 70% van de stemmen naar: “Een endje 
om” van Henk Westerhof.
De uitslag gaf voorzitter Gerard van Schie de gelegenheid Henk Westerhof zijn prijzen te overhandigen waarna het stokje werd overgedragen en Henk de honneurs waarnam om
Gerard zijn eerste prijs plus de geluidsprijs te overhandigen.
Zo eindigde de laatste clubavond van het seizoen met een mooi verrassend filmprogramma. De laatste film was zelfs een primeur vanwege de opnamen in HD kwaliteit. Een prachtig scherp en fraai in kleur gemaakte film. Dat belooft nog wat voor de toekomst. Zeker als na de investering in de nieuwe HD beamer de geluidsapparatuur ook vernieuwd gaat worden. Dan staan we weer helemaal klaar voor het nieuwe seizoen.
Gerard van Schie
De film “Rechtvaardige onder de volkeren” van Gerard van Schie
 pictkopie.jpg)
heeft op het NH’63 Regio Filmgala Noord Holland de eerste prijs in de
categorie Informatieve films ontvangen.
Tevens heeft de film een nominatie gekregen om te mogen draaien tijdens het jaarlijkse Nationale NOVA filmgala in het Scheldetheater
in Terneuzen op 6 en 7 november.
Samenvatting van het juryrapport;
Verhaalstructuur
In de film beschrijft Josina Tillemans haar ervaringen met Joodse onderduikers in de oorlog. Zij zag het als haar plicht om deze mensen te helpen
In de introductie zien we hoe het paar Tillemans elkaar ontmoet. Dan volgt de oorlog. Beelden van het interview met mw. Tillemans waarin
ze vertelt over de Joodse mensen die bij hen ondergedoken zaten, worden doorsneden met historische fragmenten en becommentarieerd
door een voice over. Deze plaatst de gebeurtenissen in een juist historisch perspectief.
Het verhaal wordt zeer objectief gebracht, waarbij zowel de slechte als de goede momenten worden belicht, bijvoorbeeld: Er zijn ook goede
Duitsers geweest.
Mevrouw is op leeftijd en vertelt af en toe wat onduidelijk waardoor we de lijn soms kwijtraken. De interviewmethode doet recht aan Josina, vooral
Als zij geëmotioneerd raakt.
Filmische vormgeving.
Er is met twee camera’s opgenomen. In de montage wordt onnodig vaak gewisseld van beeldkader waardoor soms een onrustig beeld ontstaat.
Beeldmateriaal uit het huis en de schuilplaats wordt gemist.
Er is regelmatig sprake van twee informatiestromen, bijvoorbeeld gesproken tekst en daaroverheen een titel of krantenbericht. Het archiefmateriaal 
is nuttig toegepast.
Samenvatting
Een film die ondanks enkele filmische tekortkomingen, toch meeslepend is. Een document over Nederlanders die zich, met gevaar voor eigen leven,
hebben ingezet voor onderduikers en hiervoor een Israëlische onderscheiding hebben gekregen.
Aan de film heeft Ronald van Eijk meegewerkt met camera, belichting en geluid. Voor het interview tekende Sandra van Duin.
Film- en Videoclub Aalsmeer
Maandagavond 26 april is er weer een clubavond van de Film- en Videoclub Aalsmeer.
Op deze avond zullen de drie groepen hun eind resultaat vertonen van een clubopdracht ,maak een film met als thema “ Spelen met licht “.
Op de vorige clubavonden hebben we al kennis kunnen maken met de voorlopige montage van de drie opdracht video’s. We zijn zeer benieuwt naar het eind resultaat.
Ook wordt op deze avond de eindmontage vertoont van de filmopnamen die op de werkavond van 15 maart j. l gemaakt zijn.
Er werd toen met twee vrijwilligers van de LOTUS vereniging opnamen gemaakt van een ongelukkige val van een trap. Ook werd er een interview afgenomen waarin de doelstellingen van de LOTUS vereniging ter sprake kwam.
Op 10 mei is er weer de laatste clubavond van het seizoen 2009/2010.
Het clubfestival om de Zilveren Camera wordt traditioneel op de laatste clubavond gehouden.
Clubleden worden gevraagd op aanstaande clubavond hun beste videoproductie voor dit clubfestival aan te melden.
De clubavond wordt gehouden in het gebouw ’t Anker, Oosteinderweg 273a
te Aalsmeer-Oost en begint om 20.00 uur.
Informatie over de F&VA via tel. 0297 - 326344 of via de website
www.videoclubaalsmeer.nl.
Videoclub Aalsmeer en KLM Cameraclub
ontvangt NH’63 Rondreisjury.
Maandag 29 maart was het gezellig druk in de grote zaal van ’t Anker. Leden van de KLM Cameraclub kwamen min of meer traditiegetrouw naar de videoclub Aalsmeer om gezamenlijk het door hen uitgekozen filmprogramma aan de rondreisjury van NH’63 voor te leggen. De jury bestond dit jaar uit juryvoorzitter Kees Tervoort en Ruud Besjes van Videofilmers Velsen en Jan Elseman van AMFI’66 uit Hillegom.
Na afloop van het juryberaad nam Kees Tervoort het woord om mede namens de andere twee juryleden een uiteenzetting te geven van wat zij van de films vonden met de daaraan gekoppelde puntenwaardering. De films werden beoordeeld op drie filmische elementen; de strekking van de film, verhaalstructuur en de filmische vormgeving.
Jurybeoordeling videoclub Aalsmeer
Film1.“Beren spotten in Alaska” van Susan Griekspoor
Strekking
Verslag van een vakantiereis naar Alaska met als bijzonderheid het spotten van beren.
Verhaalstructuur
Was het een verslag of een reportage? Vanwege het feit dat er toch ook nog research aan vooraf is gegaan zou je deze film de kwalificatie mini-documentaire kunnen geven. De introductie middels de satellietkaart is mooi. Een goede intro met “waar we zijn” en “wat we gaan doen” vervolgde het geheel. De informatie wordt middels een goed verstaanbare voice over gegeven. De 5 W’s worden keurig ingevuld. In chronologische volgorde wordt het verhaal verteld.
Filmische vormgeving
De titel: “Beren spotten in Alaska” dekt niet geheel de lading. Het verwachtingspatroon dat we beren gaan zien wordt niet geheel ingelost. De kadrering is vrij afstandelijk wat je vaak in vakantiefilms tegenkomt. Er zijn te weinig close ups die het geheel afwisselend maken. De geluidsmix is hier en daar onzorgvuldig. De stem is te verstaan maar soms wordt het moeizaam. De scènes met de uitleg vanuit het boek is prima verzorgd. Daar waar de voice over het heeft over dat er hard gepraat en gezongen moet worden omdat de beren dan weten dat er bezoekers in aankomst zijn werd niet ingelost. Daar tegenover is er een gids te zien die middels “psss t” aan geeft dat iedereen zich stil moet gedragen. Hier had in de montage een keuze gemaakt moeten worden.
Het is in zijn geheel een bijzondere vakantiefilm met soms heel fraaie shots.
Puntenwaardering: 71 – 70 – 69 Totaal: 210, zilver
Film 2. “Het Utrechts Statenjacht” va Daan Stuurwold
Strekking
De tewaterlating van het statenjacht Utrecht”
Verhaalstructuur
We zien een gedeeltelijke tewaterlating waarbij middels een korte ondertiteling duidelijk wordt gemaakt wat er aan de hand is. Vervolgens wordt een impressie gegeven van het randgebeuren. Hier is geen sprake meer van een structuur.
Filmische vormgeving
We zien een voornamelijk afstandelijk camerabeeld. Totaal en weinig half totalen. Er worden onnodige pan- en zoombewegingen gemaakt. Er zijn twee close ups van schuurwerk te zien. Wat doen deze beelden daar? Het schip is toch al gereed. Dit is veel te summier weergegeven. Het geluid is onrustig. Het geluid van de accordeonist had mogelijk als sfeergeluid een goede bijdrage aan het geheel gegeven.
Een leuke film als herinnering, maar had zorgvuldiger uitgevoerd kunnen worden.
Puntenwaardering: 60 – 62 – 65 Totaal: 187, brons
Film 3. “Rechtvaardige onder de volkeren” van Gerard van Schie
Strekking
Een verhaal van mevrouw Tillemans die gedurende de oorlogsjaren Joodse onderduikers verborgen heeft gehouden.
Verhaalstructuur
Een indrukwekkend levensverhaal door de film heen gelardeerd met geleende historische filmbeelden. Een mooie introductie met vervolgens een jonge meisjesstem die wordt overgenomen door de oud geworden mevrouw Tillemans die verder haar eigen verhaal vertelt.
De 5 W’s worden mooi duidelijk gemaakt. Er is enige verwarring bij de jury waar mevrouw Tillemans woonde. Dat blijkt in Haarlem te zijn. Een prachtige afsluiting van de film zijn de beelden aan het graf van haar man die het krijgen van de hoogste Israëlische onderscheiding niet heeft mee mogen maken.
Filmische vormgeving
De intro is een fraaie set up voor wat later gebeurt. Het geheel past in die tijd en is weergegeven in een sepia kleurstelling. Er is goed gebruik gemaakt van half totalen en close ups. Een enkele zoom tijdens het interview had weggelaten mogen worden. Is niet nodig. Er is een mooie kadrering en het geluid is uitstekend verzorgd. De interviewster komt heel naturel over en heeft historisch passende vragen. Ze komt alleen wat later in beeld.
Mevrouw Tillemans is lang van stof wat tempo bepalend is voor de film. Ze relativeert haar eigen verhaal waardoor de indringendheid wat wordt teruggenomen. De beeldinlassing van de dochter lijkt wat overbodig in het verhaal evenals de twee keer benoemde Abraham Kipp.
Dat zou uit de film gehaald kunnen worden. De gekozen muziek is zeer passend.
Een zeer indrukwekkend document!
Puntenwaardering: 75 – 75 – 75 Totaal: 225, Zilver + nominatie voor het Regiofestival.
Jurybeoordeling KLM Cameraclub
Film 1. “Een bijzondere lading” van Gerard Roza
Strekking
De laatste wens van een ernstig zieke man wordt in beeld gebracht.
Verhaalstructuur
In een chronologische volgorde zien we het opwarmen van een luchtballon, het instappen van de passagiers, het opstijgen en landen. De 5 W’s worden keurig netjes ingevuld. De waarde van deze film zit in het gevoel.
Filmische vormgeving
De beelden zijn niet opzienbarend. Er zijn geen filmopnamen in- en vanuit de mand te zien. Dat is jammer. De medepassagier had een kleine camera mee kunnen nemen om de reacties van de zieke man in deze film te laten zien. De geluidsband is goed waardoor het gesproken woord van de man goed te verstaan is. De muziek is passend gekozen evenals de titel van de film. De film had een beter beeld verdiend. Het is echter een aangrijpend document geworden met een onuitwisbare waarde voor de direct betrokkenen.
Puntenwaardering: 65 – 68 – 68 Totaal 201, brons +
Film 2. “Uitstapjes vanuit de Louis Majesty” van Aad Koomen
Strekking
Een impressie van de plaatsen die de filmer heeft bezocht in de tussenstops van dit cruiseschip.
Verhaalstructuur
Hier is niet zozeer sprake van een structuur. Waar we zijn en waar we heengaan wordt duidelijk gemaakt middels een leuke animatie en titels.
Wat we in al die steden te zien krijgen zijn niet de meest kenmerkende beelden. In Tanger is bijvoorbeeld meer moois te zien dan de stratenmakers die in beeld gebracht worden. Als toeschouwer krijgen we te weinig informatie verstrekt, met uitzondering van Barcelona waar enkele bouwwerken van Gaudi te zien zijn. Dat wordt middels tekst aangegeven. De jury ziet dit als een stijlbreuk. Of je geeft informatie over alles wat er te zien is, of je kiest voor een andere manier.
Filmische vormgeving
Er zijn soms fraaie beelden te zien. Soms in de montage op een dia-achtig wijze gemonteerd dan weer getracht filmisch oplossingen te zoeken. Hier kun je beter een keuze maken.
De panbeweging van de kerk naar het straatje is niet fraai. Dit heeft vrijwel geen functie in de film en voegt niet toe. De voornamelijk klassieke keuze van muziek is discutabel. Sommige culturen hebben eigen muziek. De maker heeft dat wel goed toegepast onder de beelden van Tanger.
Een leuke film als vakantieverslag voor de maker zelf.
Puntenwaardering: 60 – 60 – 59 Totaal 179, eervolle vermelding
Verslag: Gerard van schie
Film- en Videoclub Aalsmeer organiseert een werkavond
Een van de verenigingen waar leden met een bijzondere hobby bezig zijn is het Landelijk Overleg tot Uitbeelding Slachtoffers “ LOTUS “. Vele vrijwilligers doen mee als slachtoffer aan rampenoefeningen. Zij worden zo realistisch mogelijk geschminkt zodat artsen en hulpverleners hierop kunnen oefenen.
Maandagavond 15 maart a.s. organiseert de Videoclub Aalsmeer een speciale werkavond. Er komen twee vrijwilligers van “ LOTUS “ een demonstratie verzorgen. Het is de bedoeling dat een groep filmers het schminken van een slachtoffer gaat vastleggen. Een andere groep gaat een interview afnemen.
Bij het opnemen komt er nog heel wat kijken. Er zal worden opgenomen met meerdere camera’s, separate geluidsopnamen en belichting. Het uiteindelijke doel is om al het opgenomen materiaal van de twee groepen te gaan monteren tot een film.
Deze werkavond wordt gehouden in het gebouw ’t Anker, Oosteinderweg 273a te Aalsmeer-Oost en begint om 20.00 uur.
Voor nadere informatie en/of het bijwonen van deze avond kun je kontakt opnemen met het secretariaat, tel. 0297 – 326344 of via de website www.videoclubaalsmeer.nl
Film “Rechtvaardige onder de volkeren” in première.
Op maandag 18 januari was het dan zover. Na enkele maanden aan de montage te hebben gewerkt kon Gerard van Schie de film: “Rechtvaardige onder de volkeren” op de clubavond vertonen. “Het blijft altijd een spannend moment om je film op groot scherm te zien in afwachting van wat de andere clubleden er van gaan vinden”. Na afloop was het stil in de zaal. Men was onder de indruk.
De film is gemaakt naar het levensverhaal van de nu 93 jarige Josina Tillemans die samen met haar intussen overleden echtgenoot Frans in de tweede wereldoorlog, met gevaar voor eigen leven, Joodse medeburgers onderdak hebben verleend.
Frans en Josina woonden sinds 1939 in de Haarlemse van Marumstraat, waar ook hun broodbakkerij annex winkel was gevestigd. Toen Nederland in mei 1940 door de Duitsers werd bezet, maakte een gevoel van machteloosheid zich al snel van hen meester. Totdat ze een manier vonden om hun Joodse medeburgers hulp te bieden. “We brachten een Joods echtpaar onder op de meelzolder. Later kwam daar nog een echtpaar bij. Het was gevaarlijk voor ons en onze kinderen, maar we moesten die mensen gewoon helpen.”
Dit humane gedrag gedurende deze oorlogsjaren was de reden dat tijdens een plechtige bijeenkomst in de Synagoge van de
Nederlandse Israëlitische Gemeente te Leiden Josina Tillemans en postuum haar echtgenoot Frans Tillemans eind 2008 werden geëerd.
Josina Tillemans ontving uit handen van Colonel H.Caspi, militair attaché van de Ambassade van Israël de “Yad Vashem” onderscheiding. Dit is één van de hoogste onderscheidingen die door de regering van de staat Israël word verleend.
“Yad Vashem” is een tekst uit het bijbelboek en betekent; “ik zal u binnen Mijn muren een naam geven en een plaats” Het Yad Vashem-instituut werd in 1953 in Jeruzalem opgericht ter nagedachtenis aan de zes miljoen Joodse slachtoffers van de Holocaust.
Met camera’s, lampen en microfoons werd vorig jaar de huiskamer van mevrouw Tillemans omgebouwd tot een kleine opnamestudio. Ronald van Eijk nam het leeuwendeel van het camerawerk voor zijn rekening evenals de belichting en het opnemen van het geluid.
Gerard van Schie bediende de tweede camera en tekende voor de research, samenstelling en montage. Het filmen nam een groot deel van de dag in beslag. Mevrouw Tillemans hield zich kranig tijdens het interview wat door Sandra van Duijn werd afgenomen. Tenslotte werd het complete drama van de uiteindelijk verraden joodse onderduikers weer op haar netvlies gezet.
Enkele weken later zijn aanvullende opnamen gemaakt op de R.K. begraafplaats St. Barbara in Haarlem bij het graf van haar man die in 1985 is overledenen. Ook hij werd postuum onderscheiden en verdiende een plaats in de documentaire. Oudste dochter Dolly weet zich nog een aantal voorvallen uit haar kindertijd te herinneren. Zij vertoefde vaak bij de Joodse gezinnen in de schuilplaats en deed spelletjes met hen. Met haar zijn we teruggegaan naar de van Marumstraat. Haar ouderlijk huis is intussen gesloopt maar al slenterend door de wijk kwamen veel herinneringen boven. Om het tijdsbeeld compleet te maken is gebruik gemaakt van historisch filmmateriaal en foto’s
De ruwe montage werd door een paar filmkenners waaronder Henk Westerhof bekeken en bekritiseerd. Na het corrigeren van op-en aanmerkingen was de ruim dertig minuten durende film gereed en kon vertoning binnen de club en bij de familie Tillemans plaats vinden.
Het is een indringend document geworden waarin je als kijker wordt meegenomen naar de oorlogsjaren 40-45 waarin zij, haar man en anderen onbekende helden aan gevaren hebben bloot gestaan. Daaraan hebben wij tenslotte onze vrijheid te danken.
De Jusfabriek” op NH ’63 Regio filmfestival onderscheiden.
Tijdens het Regio filmfestival georganiseerd door de Federatie van Audiovisuele Amateurs NH’63 is de korte film “De Jusfabriek” van Cor van Roode en Gerard van Schie onderscheiden met de speciale prijs voor: De abstracte uitwerking van een toneel uitvoering.
De door de landelijke NOVA filmorganisatie afgevaardigde jury bestaande uit
Miep Wolff, Hay Peters, en Minze Leistra beoordeelde de film als experimenteel geheel dat als doel schijnt te hebben:kom….we sturen het publiek het bos in. In de drie opeenvolgende filmstijlen is er met name in het tweede deel sprake van een goede montagestijl. Acteurs bewegen zich mechanisch voort in een gestileerde fabrieksomgeving. Er zijn mooie close ups gemaakt van kranen, leidingen, sinasappels, glazen en handschoenen. Met de steeds terugkerende kleur geel wordt de relatie gelegd met jus d`orange. Het absurdistisch gespeelde slot op het terras roept vraagtekens op. De abstracte benadering van de theatervoorstelling wordt als een toegevoegde waarde beschouwd.
Videofilmers Aalsmeer
in gastvrije Hanzestad Deventer
Nou ja, Videofilmers Aalsmeer. Het was dit keer wel een heel kleine delegatie die op dinsdag 12 juni vanaf perron 2 op station Schiphol in de trein stapte voor het jaarlijkse dagje uit. Maar zoals Susan Griekspoor zich liet ontvallen: “Het gaat niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit en gezelligheid”.
Ditmaal was de keuze gevallen op één van de prachtige de Hanzesteden Deventer.
Bekend van de overheerlijke koek blijkt het Deventer van nu vooral ook naast historisch een dynamische stad te zijn omsloten door een uniek landelijk gebied.
Het begon meteen al goed toen de conducteur voor de eerste controle de coupé binnenkwam. “Goede morgen dames en heren, uw kaartje alstublieft”? Lieselot van Schie verschoot van kleur toen ze zich op dat moment realiseerde dat ze haar vrije dagkaartje niet had afgestempeld voor ze de trein instapte. Ruiterlijk bekende ze haar overtreding en vroeg de conducteur hoe ze het goed kon maken? De man had blijkbaar goed geslapen en bleek in een zeer klantvriendelijk humeur. “Mevrouw, weet u dat u nu bij mij een kaartje moet kopen tot aan het eerstvolgende station. En dat u voor dat kaartje een extra boetebedrag van € 35,-moet betalen. “Nou, klonk het berouwvol, dat zou wel heel erg jammer zijn mijnheer”, terwijl ze in haar ooghoek zag dat hij het kaartje intussen al had gestempeld en geknipt. “Vergeet het voortaan niet meer mevrouw. Een prettige dag nog verder”. Zo deze dag kon niet meer stuk. Leve de spoorwegen, en de conducteur zou een standbeeld of warme douche voor z’n service en optreden mogen ontvangen.
Door dit voorval waren we ongemerkt al een eind op weg naar de vers gezette koffie en Deventer koek die we op advies van Susan en Gerrit zouden gaan bestellen bij de bekende koffie-en theeschenkerij De Leeuw in hartje centrum. Aan de voormalige bakkerij die met oude koffiemolens, koekblikken en planken is omgetoverd tot een popperig koffiehuis anex hotel hadden zij goede herinneringen vanwege een eerder gemaakte fietsvakantie.
Na anderhalf uur treinen
een prima begin van een nog lange dag.
Deventer noemt zich graag “Gastvrije Hanzestad”. Er komen dan ook vele
gasten naar de stad. Om de historie te zien en aan te raken, om te genieten
van de vele evenementen of om er te wandelen of te fietsen. Daar wij
geen fiets ter beschikking hadden volgden wij Susanne die min of meer
traditiegetrouw een wandelroute in haar tasje had. Dwars door het centrum
langs de rivier de IJssel op weg naar het mooie raadhuis waar Gerrit wel
raad mee wist. “Kom, het is een openbaar gebouw en binnen zijn er mooie
dingen te zien”. Jan Ran en Nap Koster lieten zich niet onbetuigd en
fotografeerde en filmde er flink op los.
Vervolgens kwamen we via enkele smalle straatjes met de gezellige boekenwinkeltjes op de Brink in het kloppende hart van de stad. Het was nog wat leeg maar dat kwam omdat de dagen ervoor de jaarlijkse kermis het centrum had bezet en werd afgebroken.
De zon had het nog steeds laten afweten dus voor de lunchstop werd gekozen voor één van de overdekte terrassen. Heerlijk om even de benen wat rust te gunnen en de inwendige mens te verwennen. Wat een luxe met een prachtig uitzicht op het monumentale Waaggebouw uit 1528 welke midden op de Brink staat.
De overbekende uitspraak “Elk nadeel heeft z’n voordeel” werd bewaarheid omdat er binnen onze kleine groep geen discussie nodig bleek om alle neuzen richting Waag te krijgen om het aldaar gevestigde Historische Museum te bezoeken. Het moet gezegd. Geen van allen had er
spijt van. Diverse hoogtepunten van de stad komen hier voor het voetlicht, te beginnen bij Lebuïnus (770 na Chr.), de stichter van de stad.
De toegewezen gids van het VVV heeft ons verder op fantastische wijze door de tijd geloodst. Van het koopmansgilde in de keten van Hanzesteden binnen Europa via de pracht en praal van de zeventiende en achttiende eeuw met schitterend verzameld zilverwerk-en zijden kleding tot aan het rijke industriële verleden rond 1900 met de rijwielfabriek vanBurgersfietsen, Auping beddenfabriek, Deventer tapijtfabrieken en één van de eerste drukkerijen.
Een
klein uurtje later stonden we weer buiten met een schat aan informatie
rijker. Nu op weg naar het Bergkwartier. Een vrijwel volledig gerestaureerde
wijk waar oude pandjes door een voor het behoud van historie strijdende
gemeenteraad voor sloop werden behoed. Nog even snuffelen tussen de oude
boeken in één van die stoffige winkeltjes. Jan en Gerard blij met een paar
boeken over molens en boetseren.
Toen was de koek op. Het slenteren begon z’n tol te eisen. Het werd trouwens hoog tijd voor een gezellige borrel bij één van de café’aan de Brink.
Daarna op weg naar een
uit 1330 gedateerd pand waar we met veel theater werden verwelkomd door
Alain Legel van restaurant “Chez Antoinette”.
De
maaltijd en bijpassende wijnen van Portugese origine was genieten geblazen.
Een aanbeveling door diegene die na het lezen van dit verhaal ook eens die
kant op willen.
De NS heeft ons weer met een op de rails zoevende intercity rechtstreeks
terug gebracht naar huis. Een geslaagde dag was ten einde.
Foto’s: Jan Ran